Zou het liefst de ondergrond in willen scheuren om 'm aan z'n haren eruit te trekken: "Nee Antonie, dit is geen goed plan."
Ons Roomboterjongetje noemden we hem vroeger.
Omdat alles hem altijd meezat, en hij overal mee wegkwam.
"En vader, hou je nog een beetje van me?"
"Wat is er, niet gerepeteerd zeker?"
Maar doorzettingsvermogen had hij genoeg, anders schop je het niet zo ver.
Nee, een depressie is een felle vijand.
Ooit heeft iemand me uitgelegd hoe een chemische reactie in de hersens tot zoiets kan leiden.
En al houdt de hele wereld van je, daar heb je op dat moment niets aan.
Wat moet hij in de war zijn geweest, wat heeft hij zichzelf aangedaan Wat heeft hij zijn gezin aangedaan. Hoe kwetsbaar is de mens
Dag roomboterjongetje, ik zou heel boos willen zijn.
Maar je kunt nooit zo goed boos zijn op jou.
Dus rust in vrede.
En hoe het verder moet, zal de toekomst leren.
UPDATE 23:00
Nachtlied voor Antonie
Ik maakte dit ooit toen mijn ongeneeslijk zieke vader ons had meegedeeld eruit te stappen heb het net nog even van me afgezongen, hoor nu pas dat ik pril zing in plaats van kil. misschien wel mooi als die mallerd toch 's wist wat een schok er door Nederland is gegaan ik had vandaag alleen al 4000 hits op deze blog
BAKKER BAARD bakt én bezorgt clafoutis in Amsterdam. Een clafoutis is een ‘taart’ boordevol sappig seizoensfruit (denk om de pitten!). Clafoutis (van ‘clafir’, vullen) smaakt naar soufflé, flensjes of flan en is gemaakt van vanille, melk, boter, ei, meel, wat zout en suiker (alles biologisch, natuurlijk). Clafoutis eet je ovenvers (lauwwarm) met een flinke lepel crèmefraîche en, naar smaak, poedersuiker. Clafoutis eet je als ontbijt, bij de lunch, tegen een middagdip op kantoor of toe na een diner. Clafoutis van BAKKER BAARD is tevens een goed cadeau.
Clafoutis met appel
BAKKER BAARD ‘serveert’ je bestelling in/op servies uit de kringloopwinkel
(3R: reduce, re-use, recycle). Het vaak grappige bord en bakje mag je houden of kun je bij een volgende bestelling (het smaakt absoluut naar meer!) weer inleveren.
Clafoutis van BAKKER BAARD kost ongeveer € 16,50 (fruit dagprijs), inclusief crèmefraîche, poedersuiker, de bezorgkosten en het statiegeld (€1,50). Uit een clafoutis haal je acht beschaafde punten (of zes zeer royale porties).
Bakker Baard (gediplomeerd banketbakker) bakt elke dag van 10:00 tot 20:00 uur. Direct na je bestelling gaat de clafoutis de oven in. De levertijd is maximaal twee uur. Betaling contant aan de deur. Je kunt je bestelling ook laten inplannen voor een bepaalde dag of tijd (heeft de voorkeur). Bel, informeer naar het weekfruit en bestel bij Bakker Baard: 06 819 172 18.
En ja, in Bakker Baard herkennen wij Simon de Boer, niet alleen een fijn vrijdenker en kunstenaar, maar ook een eersteklas kok zoals al zijn vrienden weten.
3 oktober 1967 stierf Woody Guthrie aan een erfelijke hersenziekte.
Zijn eigen erfenis leeft nog steeds. En al helemaal "This Land is Your land" uit 1940.
Fijne versie van Bruce Springsteen
Bruce met folkpionier Pete Seeger bij de inauguratie van Barrack Obama
Uiteraard mijn eigen cd-versie, met een laptop in mijn hand lipsink rennend op een veldje bij Etten-Leur.
En, ik was 'm bijna vergeten, maar de avond dat ik de vertaling had gemaakt, april 2008, zette ik ook een versie op youtube, heel wat melancholieker dan de latere.
Onze 'Beatles vs Stones'-tour is op de rails en de hamvraag "Wie is de beste?" geeft na de eerste vijf optredens een helder beeld. Dit zijn de eindstanden: BEATLES - STONES 11-9 Sassenheim 7 - 9 17-9 Leiden 6 - 6 18-9 Leiden 8 - 8 24-9 Oss 6 - 7 25-9 Alphen a/d Rijn 7 - 8
Oftewel twee maal gelijk en drie overwinningen voor de Stones. In mijn ogen gaat het allemaal eerlijk en natuurlijk, maar volgens mijn kompanen op het podium ligt een en ander wel degelijk aan vraagstelling en presentatie. :-) Niet dat die wedstrijd er veel toe doet, want het is geen doel maar aanleiding. Zo spelen wij eerst Lady Madonna en Lady Jane als Moeder Maria en Dame Daan, waarna mensen mogen kiezen tussen de dames achter de Beatles en de dames achter de Stones. Of ze mogen stemmen voor 'vrolijk en veelkleurig' (Beatles), of 'stoer en somber' (Stones) en vervolgens plakken we Maak het zwart (Paint it Black) en Gele Duikmasjien (Yellow Submarine) aan elkaar. Groter contrast is niet denkbaar, maar het werkt. We worden er erg gelukkig van en de cd na afloop verkoopt als een tierelier, het beste bewijs van een wederzijds geslaagde avond.
Voor wie nog wil komen kijken hier de agenda. We doen niet aan reprises, dus mis het niet!
Het idee leefde al langer, om in een theaterprogramma uit te vechten wie nou eigenlijk de beste is: Beatles of Stones. Niet voor niets de oudste vraag uit de popmuziek. Uiteraard maar met één reden: een stuk of 20 van de beste popliedjes aller tijden te mogen vertalen en een maand of vier te spelen. De eerste optredens hebben we gehad en het is geweldig om te merken hoe dit repertoire leeft bij mensen, 'van 8 tot 80', wou ik zeggen, maar mijn Wolf van 2 loopt ook al te zingen van de "gele duikmasjien", dus hou het op 'voor alle leeftijden'. En Beatlespesters en Stoneshaters verlaten schouder aan schouder het pand, want in het Nederlands worden barrières van bijna een halve eeuw zonder omwegen geslecht.
Inmiddels is ook de cd klaar. De opzet was helder: laat ieder vooraf goed de originele partijen bestuderen, dan kwakken we het in de studio in 1 of 2 x op de band. Ook de zang: in een keer erop en weinig meer aan doen. Een punkmethode, waarmee je voorkomt dat je als een netjes tributebandje gaat klinken, want als je goed luistert wat ze in de sixties allemaal uitvraten...
Live hebben we er vanwege de verstaanbaarheid geen drums bij, en dat gaat prima, maar op de plaat kon dat natuurlijk wel, dus kreeg vaste kracht Léon Klaasse via internet onze 14 basissen en drumde die op twee sporen in zijn eigen zolder vol, wat met het gemak van Pro Tools er weer onder werd geplaatst. Mixmeester Frans Hendriks toverde tenslotte alles op z'n plek...
Daan haalt me van zangles. ‘Er is iets raars in New York. Een vliegtuig door een toren. Het is op het nieuws, maar ik wou je niet laten wachten.’
Een aanslag? Kom op jongens. Ik wil met mijn lief in het septemberzonnetje en de wereld draait ook zonder mij. Maar het voelt als iets waarvoor je naar huis gaat.
Als ik de tv aanzet springt een man in pak van de zoveelste verdieping. Zijn ene voet rust op de andere. Of hij op de bus wacht. Of hij er humor in ziet. Mary Poppins zonder parapluutje. Zo, dat beeld is ingebrand.
‘De wereld is nooit meer hetzelfde,’ huilt een deskundige en ik steiger, want als het in Singapore gebeurt, ben je het morgen weer vergeten.
‘Achmed, hier Ali. Oprasie gesjlaachd. Ick h’rhaal: oprasie gesjlaachd,’ spreek ik met verdraaide stem het antwoordapparaat van vriend Bas in. We hebben bovenop nog foto’s gemaakt.
Floris belt. ‘Tassie zat in het vliegtuig naar Amsterdam toen het gebeurde. In haar koffer opnames van beide torens voor een reclamefilm, de dag ervoor gemaakt.’
Ook Jimmy moet het kwijt. Heeft er vorige maand nog geluncht – ‘in jaren niet zo lekker gegeten’ – en zat ’s avonds te genieten van een gratis openluchtconcert op het plein voor de tweeling. Een hommage aan Leonard Bernstein. West Side Story. ‘I like to be in America! o.k. by me in America!’
Ja, en dan wil ik er ook aan geloven. Want de enige keer dat ik na een reis het Centraal Station uitliep en niet blij was terug te zijn, kwam ik uit New York. De eerste wereldstad waar ik zo had willen wonen. Ja, waar ik rondliep of ik er al woonde. Zo’n thuis was het. Een stad voor kunstenaars. Ik weet nog hoe ik in Manhattan op een bankje zat en juichte dat Parijs jaren vijftig ook zoiets gehad moet hebben. Alles mogelijk, een smeltkroes, een voorbode van de wereld zoals die er in de nieuwe eeuw uit zou gaan zien. Vredig, kleurrijk, energiek, gezellig, een mondiaal dorp. Geen moment bedreigd gevoeld, geen moment de onzekerheid die je in steden als Houston, Los Angeles of Chicago op vage plekken taxi’s deed aanhouden.
NewYorkals een mooie, lieve, intelligente vrouw die op klaarlichte dag bruut verkracht en besmeurd is. En zwanger gemaakt van een monster: angst. Terug naar de tijd van kruistochten en een inval van de moren.
Op tv vertelt op het ene net een Groningse hoogleraar dat islamieten ‘wel eens misselijk worden bij het idee dat je bij ons in de supermarkt vierentwintig soorten knäckebröd kunt vinden’. Op een ander net doceert een vlinderstrik wat een Afghaan voelt en doet. ‘Tenminste, de Afghanen die ik ken...’
Ik zet het New York-lied van Frank Sinatra nog maar eens op.
‘If they can make it there, they’ll make it anywhere.’
De dag erop staat voor het eerst ons huis in de woonkrant. Nul reacties. De kleine man is weer de dupe.
