woensdag 24 mei 2017

VOLGEND SEIZOEN...



Middenin de tour van An + Jan Vakantiealbum, wacht na de zomer het vervolg op Jong & Veelbelovend (mijn jaren 70): 
Seks & Drugs & Rot & Roll, (jaren tachtig heen en terug). 
Allereerst een oppepper voor alle OUDERE FANS die bang zijn dat de vertaalde liedjes dan niet leuk zijn: in dit decennium werd voor het eerst enorm teruggegrepen op oudere hits, alleen al door de komst van CD en het opengooien van muziekarchieven. 
Wonderful world van Sam Cooke bijvoorbeeld en My baby just cares for me een verlate nummer 1 hit voor Nina Simone (met kleipoppetjesclipje). Of de remake van Cliff Richard met the Young Ones - Living Doll. 
Die gaan we alledrie doen. 
En jaren 80 is niet alleen Talk Talk, Duran Duran of Simple Minds maar ook The River van Bruce Springsteen, I'm your man van Leonard Cohen of Wonderful Tonight van Eric Clapton. Naast krakers als Do you really want to hurt me, We are the world, Eternal Flame en Gimme hope Jo'Anna is ook Baggy Trousers van Madness al klaar...

Qua Rothistorie komen we van het tv-debuut bij Sonja Barend, het winnen van de Hitkrant-poll 82 en een tournee met Golden Earring, naar de ontdekking van zingen in de eigen taal. Het wordt nog kiezen tussen een bulk mooie verhalen over een jamsession met Supertramp, een busrit naar Wham! op Wembley, Bowie in de Kuip, de bijna-plaat met Paul de Leeuw, een masterclass van Henny Vrienten, en een reddend telefoontje van de producer van Gerard Joling.

Tussendoor.... word ik ook nog 60 (volgens mijn paspoort tenminste) en dat vieren we op zondag 3 december in Carré met wederom Grote Gasten als Fay Lovsky, Henk Hofstede en Kaz Lux. Het thema is 'Rockers in Holland'!
Klik hier voor kaartjes


SPEELLIJST:
Do 10-8 VALKENBURG, openluchttheater (20:30)
Do/vr 17-18 SONSBEEK, theateravenue (vanaf 18:00)
Vr 6-10 LEUVEN (B), Wagehuys (20:00)
Zo 8-10 AMSTERDAM, Klein Bellevue (16:30) (perspremière)
Do 12-10 HARDENBERG, de Voorveghter (20:15)
Vr 13-10 SPIJKENISSE, de Stoep (20:30)
Za 28-10 DIEREN, Theater Rhederart (20:00)
Za 21-10 ENKHUIZEN, de Drom (20:30)
Vr 27-10 MIDDELHARNIS, het Diekhuus (20:15)
Vr 10-11 DEVENTER, Schouwburg (20:30)
Vr 17-11 GOUDA, de Goudse Schouwburg (20:30)
Za 18-11 HEILOO, de Beun (20:15)
Zo 19-11 TIENGEMETEN, herberg (15:00)
Wo 22-11 ENSCHEDE, Kleine Willem (20:30)
Vr 24-11 GOIRLE, Jan van Besouw (20:30)
Za 3-12  4e Rotavond in CARRÉ: "Rockers in Holland" (met grote gasten!)
Za 9-12 DOETINCHEM, Amphion (20:30)
Vr 12-1 LEIDEN, Aalmarktzaal (20:15)
Za 13-1 CASTRICUM, Koningsduyn (20:00)
Vr 26-1 HOOGEZAND, Kielzog (21:00)
Za 27-1 CULEMBORG, Fransche School (20:30)
Zo 28-1 DEN HAAG, Pepijn  (16:30)
Wo 31-1 DEN BOSCH, Verkadefabriek 20:15
Za 3-2  NIEUW EN ST JOOSLAND, Wegwijzer (20:30)
Vr 9-2 COEVORDEN, Hofpoort (20:?)
Za 10-2 DEN HELDER, Kampanje (20:30)
Zo 11-2 AUSTERLITZ, Beauforthuis (17:30)
Do 15-2 ZUTPHEN, de Hanzehof (20:00)
Vr 16-2 ALPHEN ad Rijn, Castellum (20:30)
Vr 23-2 ROTTERDAM, Walhalla (20:?)
Zo 25-2 WESTELBEERS, Cultuurboerderij (14:30)
Vr 2-3 BREDA, Chassé (20:30?)
Za 3-3 DIEMEN, de Omval (20:30)
Wo 7-3 HAARLEM, Philharmonie (20:30)
Za 10-3 WEESP, City of Wesopa (20:30)
Vr 16-3  HEINO, Podium (20:30)
Zo 18-3 KAMPEN, Stadsgehoorzaal (15:30)
Do 22-3 STEENWIJK, de Meenthe (20:15)
Vr 23-3 GORREDIJK, Skans (20:?)
Za 24-3 PINGJUM, Podium Pingjum (20:30)
Vr 6-4 BRIELLE, Brestheater (20:30)
Za 7-4 HEERLEN, Schouwburg (20:30)
Vr 13-4 GORKUM, ‘t Pand (20:30)
Za 14-4 RIJEN, cc de Boodschap (20:30)
Wo 18-4 ROOSENDAAL, de Kring (20:30)
Vr 20-4 WIJK BIJ DUURSTEDE, Calypso (20:30)
Za 21-4 ALMELO, Hof 88 (20:15)
Zo 22-4 HOOGERHEIDE, Kloosterhof (14:30)
Wo 9-5  SOEST, Idea (20:15)
Vr 11-5 HOOFDDORP, de Meerse (20:30)
Za 12-5 BODEGRAVEN, Evertshuis (20:30)
Vr 18-5 VLAARDINGEN, Stadsgehoorzaal (20:30)
Do 24-5 ZOETERMEER, Stadstheater (20:30)
Wo 30-5 UTRECHT, Stadsschouwburg (20:30)



Het verhaal van Jans tv-debuut bij Sonja Barends in 1982 zal zeker niet ontbreken!

 
"Jongste der veteranen" stond in de jaren zeventig op Jans piano. Dertig albums later - alleen of met anderen – is hij dat nog steeds. Ook schreef hij teksten voor oa Rob de Nijs en Boudewijn de Groot, vertaalde musicals als Love Story, Jersey Boys en Hair, kreeg zijn hertaling van Bachs Mattheuspassie op de eerste plaats van de albumcharts, speelde in musicals, schreef boeken en columns en presenteerde op radio en televisie. "Elke dag 10 teksten van Jan Rot lezen en je bent maanden gelukkig," schreef de Volkskrant over zijn bundel #Stopdetijd. Jan woont met vrouw en vier kinderen tegenwoordig in Antwerpen.
Jan: 'Ik doe alles zelf: liedjes kiezen, cd opnemen, tournee boeken, tot het versturen van de flyers aan toe. Als de kok/eigenaar van een fijn restaurantje, waar ik het elke avond de mensen enorm naar de zin probeer te maken met zorgvuldig uitgekozen ingrediënten, en elk jaar mijn best doe op een verrassende menukaart. Hoor-vertel-het-door en alles komt goed!'

woensdag 22 maart 2017

SPEELLIJST VAKANTIEALBUM!




Ja, vrienden,
De wens was er al jaren, maar nu gaat het er toch echt van komen.
Een programma met de grootste vakantiehits in kekke vertaling.
De cd komt binnenkort uit de fabriek en zo langzaamaan wordt het tijd kaartjes te bestellen
(als je ze niet al hebt.)

Behalve de nieuwe nummers spelen we ook een paar echte Rotklassiekers als Zoen van papier (Sealed with a kiss), San Francisco en Holland in de Hitte (Summer in the city).
Update: vanwege gehoorproblemen is Jan van der Meij er tot nog toe niet bij. 
Als duo is het anders maar net zo leuk!

Voorlopige speellijst - klik door voor het theater
Vr 21-4 MAASSLUIS, Koningshof (20:30)
Vr 28-4 HOOGERHEIDE, Kloosterhof (20:15)
Za 29-4 HOOFDDORP, Meerse (20:30)
Vr 3/za 4-6 TEXEL, Boulevardfestival Den Hoorn NB: Jan solo
Vr 5-5 WEESP, City of Wesopa (20:30)
Wo 10-5 GOUDA, de Goudse Schouwburg (20:30)
Vr 12-5 ALPHEN ad RIJN, Castellum (20:30)
Za 13-5 BARENDRECHT, het Kruispunt (20:15)
Vr 19-5 WISSEKERKE, Eindeloos Eiland Festival (21:00)
Zo 21-5 ULFT, wijngaard Duettinchem (mi) NB: Jan Solo !!!
Vr 26-5 PINGJUM, Podium Pingjum (20:30)
Za 27-5 APELDOORN, Orpheus (20:00)
Do 1-6 IJMUIDEN, Witte Theater (20:30)
Vr 2-6 ROOSENDAAL, de Kring (20:15)
Vr 9-6 UTRECHT, Stadsschouwburg (blauwe zaal) (20:30)
za 10-6 CASTRICUM, Koningsduyn (20:15)
Vr 16-6 ROTTERDAM, Studio de Bakkerij (20:30)
Za 17-6 AMEN, Zomerzinnen
Zo 18-6 OOSTERHOUT, Parkfeest (18:00)
Vr 23-6 AMSTERDAM, Kleine Komedie (20:15)
toegift:
Za 1-7 verrassingsact, ergens in Noord-Holland
Zo 13-8 HOGE WOERD, Podium Hoge Woerd (mi) NB: Jan Solo
Za 16-9 ANKEVEEN, Dillewijn
Vr 22-9 EDE, Cultura

An + Jan is een pretproject – de naam stamt nog uit de tijd dat Marjolein voor iedereen Annie van de Berini’s was – waarin de muzikale vrienden telkens in een korte tournee een greep doen uit de snoepwinkel wereldhits. Van Country, Kerst en Beatles vs Stones tot de Top 100 aller tijden. Altijd met de teksten van Jan waarover de Volkskrant ooit kopte: ‘Vertalingen beter dan origineel.’ 
Mis het niet!



dinsdag 21 februari 2017

STEMVERKLARING

Ik heb al gestemd.
Als Nederbelg kon het per brief.
En die is gisteren op de bus gegaan.
Lijst 10, plaats 43.
Yep, dat ben ik zelf.
Lijstduwer van de Partij voor de Dieren.
De lol op mezelf te kunnen stemmen, wou ik niet laten liggen.
Maar het gaat om de partij uiteraard.

In 2004 kleurde ik het hokje van Jan Wolkers, mijn eerste keer op de PvdD. Dat leverde toen meer verbazing op dan nu. Maar nog steeds kijken een boel mensen niet voorbij die naam.
'Partij voor de Dieren is een geuzennaam,' zeg ik dan maar weer. 'Het idee dat je nou eens niet per se voor je eigen gedoetje opkomt, maar voor iets wat zwakker staat dan jij. En kijk de rest van het programma maar. Zit goed in elkaar. En uiteindelijk: ja, wie de wereld een beetje beter maakt, verbetert ook zichzelf. Een groenere wereld is bepaald niet zonder eigenbelang.'

Mijn rol als lijstduwer is vooralsnog niet groot.
Ik maakte een vrolijk bio-boerderijliedje op de wijs van Old McDonald had a farm, dat ik later ook nog bij Jeroen Pauw heb gezongen.
Maar ik had al een tijdje het plan eens iets met We are the world te doen. Nu dan maar.
Zonder pretenties. Zonder leger zangers.
Gewoon 1 stem voor alles, met een gitaartje.
Wie niet tegen politiek correcte liedjes kan: klik mij nu weg voor Plan B van Marianne Thieme en de haren!






maandag 6 februari 2017

Mijn Vrolijkste Vriend ✝

Ben enorm verdrietig.
Kreeg vanmiddag het bericht dat mijn Vrolijkste Vriend zomaar is overleden.
Acute ziekenhuisopname, binnen 24 uur weg. Iedereen in verbijstering achterlatend.
51. Van jongs af vegetariër, geen drugs, geen drank, altijd sporten.
Bert Stroo, doopnaam Sybert.

In mijn top tien van mensen waar je je leven lang mee wilt doen, ook al zie je elkaar jaren niet.
We leerden elkaar kennen in 1990, de momenten in mijn herinnering duikelen over elkaar heen. Op Splash, op feesten, in Egypte, in New York, hij speelde op tv mijn broer in Zo Broer, zo Broer een variant op Zo vader, zo zoon en velen tuinden er in. En we schreven samen liedjes. Wonderlijke.
Hij leverde de teksten voor Beeldje bij m'n bed van Koning Jan, Het lied van de Koekoeksklok op Meisjes en Mijn liefste schilderij, over het huilende zigeunerbroertje op Een Zee van Tranen.
En het geestige 88 toetsen en een glimmende gitaar, ooit op cd gezet door Mieke Stemerdink.
Bert was een puike vertaler, ook ondertitelaar van vele films en tv-series, en vaste kracht bij Donald Duck. Wij verhuisden naar Ossendrecht, hij en zijn vriend Andy naar Berlijn, maar we bleven altijd wel mailen en smoelenboeken.
In december verhuisde Bert terug naar Amsterdam.
Ik had gepland hem in Maart op te zoeken met een fijn plan om iets te maken.
Mooi niet dus.

  Bert in de jaren 90.



woensdag 1 februari 2017

Toen wij Amerika niet inmochten...

Een jaar of twaalf geleden gaf ik Daan voor haar 30e verjaardag een weekje New York voor het hele gezin.
Daar stonden wij op Zaventhem zaterdagmorgen half acht in vrolijke wereldreizigerstemming in de rij voor de douane toen er een dame ons met een bezorgd gezicht aanschoot: hadden wij aparte paspoorten voor de kinderen?
Nee, Elvis en Rover stonden bij ons ingeschreven, zowel bij Daan als bij mij.
'Dan hebben we een probleem,' zuchtte ze, en leidde ons naar de balie van Virgin.
Kinderen zonder eigen paspoort kwamen Amerika niet meer in. Nieuwe regel, vrij abrupt ingevoerd.
'Maar ze zijn 5 en 2, wij zijn de ouders, hier staan ze, met foto en al, wat is het probleem?'
Verbijsterend. We mochten niet eens op eigen risico mee om daar verhaal te halen, we zouden in New York toch absoluut worden teruggestuurd. Dinsdag ging er weer een vlucht. Als wij in de tussentijd op Schiphol twee noodpaspoorten haalden konden wij dan mee. "Gratis met alleen 200 euro omboek-kosten pp, ik zeg helaas, want wij vinden het ook heel vervelend, zowel voor u als voor ons."
Even later stonden we op de gang, met onze koffers. Daan en de kindjes in tranen. Ik getergd. Nu naar Schiphol en dan terug naar huis en dan dinsdag pas vliegen en meteen zaterdag vroeg weer terug– ik had precies een week vakantie voor ik weer verder moest met de musical waar ik in speelde, dus...
'Als het zo niet gaat, moet het anders,' zei mijn moeder altijd en in plaats van terug naar de parkeergarage keek ik naar het vertrekbord, zag een balie met last-minute sales, en binnen drie kwartier zaten we in de lucht op weg naar Istanbul. 'Turkije schijnt ook heel mooi te zijn.'
Het geld van Amerika kregen we nooit terug, want Virgin noch het internet reisbureautje voelde zich verantwoordelijk. Die laatste wisten niet eens van die regeling af, anders hadden ze ons wel gewaarschuwd. Maar ja, in de kleine lettertjes staat dat je zelf de invoereisen moet checken. Ook de eerste drie nachten hotel in New York waren al afgeschreven. Die andere konden nog gecanceld. Bij elkaar een strop van 2500 euro. Zo door de plee.

Wij waren vakantiegangers, maar de rare ervaring zonder enige reden als ongewenst te worden beoordeeld, vergeet je nooit.
Hoe je je moet voelen als vluchteling met een inreisverbod, laat zich raden.

In Turkije wel leuk op de plek geweest waar het Paard van Troje moet hebben gestaan.


woensdag 28 december 2016

2016, een echt Rotjaar...

'Wat een #Rotjaar,' lees ik overal over 2016. 
Ik zet het nog eens op een rijtje:

CHEZ BROOD
In januari vindt tijdens een spetterend repetitieproces het rockspektakel over Herman Brood  langzaam vorm. De première begin februari oogst vooral fijne reacties en lovende recensies. Alleen al om de verbijsterende personificaties van de drie vrienden Brood, Chabot en Deelder door Stefan Rokebrand, Owen Schumacher en Tibor Lukacs. De 'strakke band' onder leiding van Jan Rot(i) wordt overal speciaal genoemd. De daaropvolgende maanden is alleen al het frequente bezoek van de Brood-familie een groot compliment. En wat dacht je van 9 nominaties voor de Musical Awards... (uitslag 12 januari).


'STEL DAT HET ZOU KUNNEN...'
In maart wordt Jans inzending 'Stel dat het zou kunnen...' genomineerd voor de Annie MG Schmidt-prijs. Het clipje doet het goed op YouTube...


Op zondagmiddag 10 april komt een droom ook werkelijk uit...



#NIEUWE CD
Terwijl in juni nog een week De La Mar wordt bijgeboekt, neem ik met de jongens van de Chez Brood Band een nieuw album op, met vooral eigen liedjes die soms al decennialang op de plank liggen. We hebben ze tijdens de soundcheck ingestudeerd en slingeren ze in hoog tempo op de band.
Als digitaal vakantieplaatje komt 'Zomersingle uit', een bewerking van een vergeten Streetbeatsliedje uit 1979, Single in Summer. Malik Besseghir maakt opnieuw het clipje...



15 JAAR GETROUWD
Op 11 juli staat Jan met de vier Rotjes op het podium van de Hitklup in Paradiso, een zelfgebakken kinderkoor voor Grocer Jack (Excerpt from a Teenage Opera).
Twee dagen later zijn Jan en Daan 15 jaar getrouwd. Een mooi moment om de jarenlang opgespaarde Rotpolonaises uit familiefilmpjes eens aan elkaar te plakken op een lied van de nieuwe cd, bewerking van een eigen live-nummer uit 1982. De titel 'I can't believe that you are gone' krijgt een tegenovergestelde strekking. Het refrein:
'Ik wil alleen nog maar met jou en voor de rest laat seks me koud
De parenclub voor monogamen, wij samen, al zoveel jaar getrouwd
Genade, genade, zo word je samen oud...'




VERHUIS
Al twee jaar wonen de Rotjes op een etage in Antwerpen, om de hoek van school, terwijl de fijne Burgemeesterswoning in Ossendrecht te koop staat. Als er zich een prachtig oud huurhuis in Antwerpen aandient, wordt Ossendrecht verhuurd binnen de leegstandswet, en zijn wij definitief over met alle spullen. Nu acht minuten met de bakfiets van school.
In het nieuwe huis meteen een rolletje in het derde clipje van #Stopdetijd zoals het album inmiddels gaat heten. Met Ik ben pas 17, een lied uit 'Jong &Veelbelovend', over mijn Jaren 70, waarvan de tournee het najaar wordt hervat.




BOEK + PLAAT
  

In september verschijnt de cd #stopdetijd, een maand later ook een bundel met (bijna) alle teksten en vertalingen uit (bijna) veertig jaar door mij of anderen uitgebracht.
In de Volkskrant verschijnt een van de mooiste recensies die ik ooit kreeg, alleen de kop al...





















VREEMDE KOSTGANGERS
Tijdens de zeer succesvolle tournee 'Vreemde Kostgangers' van Boudewijn de Groot, Henny Vrienten en George Kooymans spelen ze ook Paulus Potterlaan, waarvoor Boudewijn de muziek schreef. Ik zie ze in Carré, drie van die iconen met jouw liedje, dat raakt.













KONINKLIJK
Diezelfde avond zing ik bij Pauw een vegatekst op Old Mac Donalds als lijstduwer van de Partij voor de Dieren, en zit diezelfde week tijdens het hoofdgerecht naast Koningin Maxima aan tafel bij de 'uitblinkerslunch' op Paleis Noordeinde. Kan zelfs bij Koning Willem Alexander even mijn Wilhelmus-hertaling kwijt.




OP NAAR 2017

Op stapel staan een project met *** waarover later meer, vanaf april An + Jan Vakantiealbum en na de zomer een nieuwe theatersolo over mijn Jaren 80.
En vast voor de agenda: zondag 3 december 2017 (en dus niet 10, zoals eerder vermeld) vieren we mijn 60e verjaardag in Carré met wederom Grote Vrienden die mijn teksten zingen.
Het thema wordt Jaren 60. Frank Sinatra deed My Way in 1968 dus mogen we deze dan ook spelen,
de afsluiter van #stopdetijd, die ik inzong terwijl de camera liep, met de geruststellende gedachte dat Sinatra nog twintig jaar te leven had na opname.
Dank aan fans, volgers en andere geïnteresseerden. Iedereen de beste wensen natuurlijk. En dat 2017 maar weer een echt Rotjaar moge worden!*


*En ja, over 2016 als rotjaar qua aanslagen, onvriendelijkheid, geliefde doden en blaaskaken aan de macht weer een ander keertje. Maar er gebeurden ook goeie dingen, en niet alleen voor mij :-)

maandag 26 december 2016

WEG WHAM! (1986)

Dat was schrikken gisteren rond 23:00 op Twitter ineens het bericht: de BBC meldt de dood van... 'Huh?' 'WTF?' 'OMG!'  Binnen een paar minuten is #GeorgeMichael Trending Topic. En natuurlijk bedenkt iedereen voor zichzelf het eerst: 
1. Dat heet pas Last Christmas
2. Schrikjaar 2016 met Prince, Bowie, Cohen 
3. Wie past op Madonna? 
4. 53, veel te jong.
En zeker heb ik hier wel een paar platen van George Michael in de kast staan. Knappe zanger, knappe liedjes. Hield ook van zijn versie van Song of the Siren van Tim Buckley. 
Maar voor mij blijft hij eeuwig verbonden aan een 'traumatische ervaring' 
Als toenmalig 'reporter voor lastige klussen' van Muziekkrant Oor reisde ik met een Hitkrantbus vol fans naar het afscheidsconcert van Wham op 28 juni 1986. Hier de ingekorte versie...



Weg Wham!
1986. Na in korte tijd alle hitlijsten ter wereld te hebben uitgewoond houden George Michael en Andrew Ridgeley, het voor gezien. Als multimiljonairs op hun drieentwintigste, speelt Wham! zijn eigen finale op Wembley en de Hitkrant organiseert een driedaagse reis naar Whammy Londen. 
Er lijkt een goed verhaal in te zitten. 
Maar als vriend Jimmy en ik in Utrecht onder het pseudoniem Harry van Nieuwenhoven in een van de vier bussen zijn gestapt, begrijp ik dat ik een ding over het hoofd heb gezien: de conseqenties voor mezelf. De eerste uren gaat het nog, een beminnelijk schouwspel. Schuchtere koppies - één jongen op vier meisjes - een enkele vader of moeder met spruit en uiteraard Wham! op de buscassette. 
Voorbij de Belgische grens begint het gekakel: we zijn in het buitenland! Gesprekken dwalen nog wel eens af naar de come-back van de Dolly Dots, de teksten van A-ha, de swing van Matt Bianco en de vriendin van Simon le Bon, maar draaien toch voornamelijk om de twee geile rokkenjagers die zoveel om elkaar geven - zoals hun vriendschap volgens beproefd Hollywood recept is geëxploiteerd ter ontroering van de fans. Waarbij Michael het als hetero net iets beter doet dan Freddie Mercury.
‘Als ze van die korte broekjes dragen ga ik naar huis.’
‘Ik hoop dat George z’n coup-de-soleil in heeft.’
‘Ik vind het toch zo lullig voor Andy, en ook voor ons fans, het is een rotstreek.’
‘Als ik maar niet steeds hoef te huilen straks.’
Ik knoop wat gesprekjes aan, maar veel zinnigs komt er niet uit en ik word misselijk van het stelselmatig gebruik van de woorden gaaf, werelds en onwijs. Mijn act van medefan is meedogenloos doorgeprikt nu ik niet weet wat de ‘pudding-mix’ is, en als ik me tenslotte bekend maak als OOR-reporter betrekken de gezichtjes. Dat is toch dat blad dat altijd van die stekelige dingen over de boys schrijft?
De cassette gaat harder, uit 49 keeltjes klinken de woordelijk meegezongen teksten, en als het bandje voor de vierde maal is langsgeweest, mummelen ook de laatste twee passagiers mee.
Ik heb er zes uur Wham! opzitten, als we in Calais de boot opmogen. Een oase van rust. Half zeven Engelse tijd, ik ben nog slapper dan de koffie. In de restauratie zit Black Uhuru. Ze worden genegeerd. Black wie? Nooit van gehoord. Meer aandacht is er voor de fonkelnieuwe vreemde bankbiljetten die nu toch echt uit de portemonneetjes mogen. En misschien wachten George en Andy hen wel op in Dover! 
Een vader koestert zijn dochters. Ze slapen, en ook hij kan een gaap niet onderdrukken. Met zijn tong brengt hij omstandig zijn gebit op de plaats. Ja, hij ziet er tegenop, maar het moet maar. In zijn tijd mocht hij nooit naar concerten, dat zal zijn kinderen niet overkomen. En Wham! is zo kwaad nog niet tenslotte.
Vanaf Dover is het weer goed raak. De Bad Boys en Wham Raps, drenzen genadeloos voort. Ik krijg een sterke behoefte tot Einstürzende Neubauten of iets dergelijks en beklaag Bart Chabot, die voor dit tripje had bedankt. Hij miste het kwaad in de pop? Hier ligt het voor het oprapen.
Halverwege Londen een verrassingsstop. Daar sta je dan, als weldenkend mens, om half negen ‘s morgens in the middle of nowhere in een kringetje om een oubollige kontenknijper van het reisbureau die cameraatjes staat te verloten aan de eerste Wham!-fan die een hardgekookt ei kan laten zien.
Terug in de bus is het bandje voor de achtste keer toe aan Last Christmas en krijg ik het stellige vermoeden dat ik binnen afzienbare tijd verschrikkelijk ga instorten. Mijn reisgenoot heeft dat zien aankomen en blijkt bij het pompstation een walkman te hebben gescoord en het Requiem van Mozart. De combinatie van oor en oog is van een volstrekte disharmonie, die me even van geluk overweldigt. Maar Wham! gaat harder en sijpelt door. Daarbij de stem van de reisleider. We zijn verkeerd gereden, sorry. De beloofde paar uur rust in een hotel worden teruggebracht tot een half uurtje verfrissen voor de bofkonten wiens kamers al zijn schoongemaakt. De onze niet. Uit de hotellobby klinkt I’m your Man. Jimmy staat op janken, ik wil dood. 
Voor de poort van Wembley maken we na kort telepathisch overleg rechtsomkeert, nemen de metro naar het centrum en beleven in een petit restaurant een gezamenlijke nervous breakdown, eer we de moed hebben verzameld terug te gaan. 
Het betreden van Wembley werkt als een nieuwe hoed. Anders dan bij ons vinden volwassenen het hier geen schande om voor Wham! op te komen draven en opgeschoten jongens dragen Wham!-shirts zonder voor mietje te worden uitgemaakt.
Klokslag zeven scheurt het doek, en daar zijn ze weer, de liedjes. Ik ken ze allemaal, al haal ik ze soms door elkaar. In mijn hoofd streep ik ze af: wat geweest is, is geweest. De toegift, nog een toegift, George en Andy die elkaar snikkend in de armen vallen. Tranen wegpinkend zoeken we de uitgang.
Achteraf had ik natuurlijk beter moeten weten en een vliegtuig charteren. Geld speelt geen rol wanneer de geestelijke gezondheid in gevaar komt. Want lieve hemel, die thuisreis. Veertien uur in een afgesloten ruimte, snikheet, joelende kinderen, en aan één stuk door die ene cassette. Achter elkaar, om en om.  De batterijtjes van de walkman zijn al om half elf leeg, vluchten in Mozart met discobeat kan niet meer. Het hamert in mijn kop: het is hun reis, die kids staan in hun recht! Ik kan het niet maken die vervloekte cassette uit dat apparaat te trekken en te vernietigen, te vermorzelen, de feestelijk opgehangen posters van de raampjes te scheuren, die rotkoppen op shirts van de ontluikende tienerborstjes te rukken, de eerste die nu nog de naam George Michael in de mond neemt acuut te elimineren, zo’n krijsend kind te wurgen uit opgekropte wanhoop. 
Hysterische lachbuien wisselen af met heuse tranen. Krampachtig leef ik telkens toe naar de stiltes tussen die gekmakende wijsjes, maar er is altijd wel zo’n blaag die dan valserig krijst ‘Yeyeye ladidadida yeyeyeeh’, het refrein van Edge of Heaven dat me aan de rand van de hel brengt. 
Ik heb stellig besloten definitief en voorgoed alle popmuziek de rug toe te keren, als de meute een half uur voor aankomst wordt bevangen door het Hollandse ‘We zijn er bijna’-gevoel. Nooit, maar dan ook nooit, heb ik het potje met vet zo hartgrondig op tafel gezet. Laat het ‘Olé Olé’ schallen als geen ander en wip op mijn stoel van vreugde tijdens het voetbal-lalala.
Dagen later spoken nog flarden Wham! door mijn kop, zie ik in plafonds en muren de Terrible Twins geprojecteerd en durf me niet op straat te begeven uit angst voor overwaaiende autoradio’s. Maar het is voorbij, ik leef nog en Wham! is dood. Wham bam, thank you mam!