zondag 21 september 2014

DE EERSTE KEER ALS CONSUMENT



"Het plakband was niet op..." constateert mijn schoonvader droog als ik de heftig dichtgeteepte doos openmaak met mijn nieuwe cd. Ik had 'm bij hen laten bezorgen, want met twee adressen ben je minder bereikbaar. Ik geef hem een exemplaar en bekijk er zelf een.
Eindeloos gecorrigeerd op tikfouten, maar toch.
Altijd de angst dat je ineens Kamppuur ziet staan, of Jan Bot.
Nee niks. Artwork klopt, ook de foto op het label ziet er goed uit.
Ik neem afscheid, stap in de auto, schuif het schijfje in de lade en geef gas.
Mondharmonica,  gitaar en contrabas introduceren Blowin' in the wind, pardon, Hangen in de wind. Jaren aan gesleuteld, vele varianten gekend, maar hangen dekt qua klank en lading het best.
Nummer twee is Donna Donna, die was er zo. Een kalf op weg naar de slachtbank, nooit geweten dat het daar over ging.
Ik schrik haast van mijn eigen tweede stem. Ja, natuurlijk heb ik die track eindeloos gehoord, in diverse stadia, van basis tot eindmix, maar nu hoor ik hem voor het eerst als consument.
Want ik kan en hoef er niets meer aan doen, dit is de cd, zo blijft ie. De nummers trekken langs. Het blijft een zegen om je eigen stem en woorden te horen op de rijkste melodieën ter wereld, van eeuwenoud tot jaren tachtig. Ik ga er zo in op dat ik Antwerpen gewoon voorbij rij, en ineens borden Kalmthout en Sint Job in 't Goor zie staan. Twintig minuten om, geen straf, nu kan ik 'm tenminste helemaal uitluisteren.

De eerste keer als consument. Het is mijn 19e album onder eigen naam - met Streetbeats, An & Jan, Nachtlied en Palingvissers nummer 29 - maar het went nooit. Ik vind het een van de hoogtepunten van het jaar.
Natuurlijk zijn er altijd dingetjes die je anders had willen doen, iets wat je de de rest van je leven zult blijven horen. Ooit bij een album had ik de laatste mastertape niet gecheckt, en bleken alle nummers aan elkaar geplakt. Ik heb er nooit iemand over gehoord, maar ik verlang daar nog altijd naar 1 of 2 seconden tussenrust. Meestal gaat het maar om een zanghaaltje naar boven wat naar beneden had moeten zijn. Blijf ik toch altijd horen.
Zo is op Kampvuur een noot vreemder uit de autotune gekomen, dan ik 'm zong. Hoort niemand behalve ik. En ergens zit een lasje, door een tekstverbetering uit twee samengestelde woorden. De tekstdichter won het van de muzikant, ik liet het zo. Leuker zijn de dingetjes waar je je elke wkeer weer op verheugt. Een gitaarloopje, een hikje. In Tering (Fire) rinkelt perfect getimed een mobiele telefoon, daar was ik al meteen aan gehecht.

Ik wist in de studio niet helemaal hoe het zou uitpakken, deze plaat. Wist alleen zeker dat ik 'm wou maken. Veel is nieuw, maar er waren een aantal liedjes uit het archief die absoluut vastgelegd moesten worden, zoals Wie zijn kind vertelt (Teach your children well) en Huis van de Morgenzon (House of the rising sun). En Rolls-Royce natuurlijk, Fast Car van Tracy Chapman, live een van de hoogtepunten uit de Nummerrr 1-show die niet op de cd stond.
Sfeer en geluid stond ook vast - sobere begeleiding, maar trefzeker gespeeld door Jan en Marjolein, veel betere muzikanten dan ik.
Met zingen had ik mezelf de opdracht gegeven er niet teveel als uitvoerder tussen te staan, maar vooral zuiver door te geven wat de tekst vertelde. Zoals je als uitvoerder je publiek moet laten huilen en niet jezelf, ook al is het echte ontroering. Beste voorbeeld is Mull of Kintyre, naar de baai in Schotland waar Paul McCartney een landgoed had. Nu verplaatst naar het Strand van De Haan, de mooiste badplaats aan de Vlaamse Kust. Ik ben er nooit geweest, heb alle kennis in de tekst van Wikipedia, maar als ik het zing is er geen plek dierbaarder (en vast veel mooier dan de werkelijkheid. We gaan er binnenkort een Rotclipje filmen.)

Vannacht reed ik terug uit Hilversum van een item bij Oog op Morgen. Op de heenreis had ik anderhalf uur de nieuwe van Leonard Cohen gedraaid, aan wiens 80e verjaardag de uitzending refereerde, maar terug mocht mijn Kampvuur weer op. En wist ik het zeker: ja, hij is goed gelukt.
Ook de opbouw is fijn. Twintig liedjes is veel, dus zitten er een of twee natuurlijke momenten in om 'm stop te zetten, maar als je wel doorgaat sla je een nieuwe weg in.
Mijn favoriet?
De meeste muzikanten zetten hun lieveling als nummer twee op een plaat is mij opgevallen, maar artiesten boven de vijftig geven steeds meer gewicht aan de afsluiter. (Let op De Belofte van de cd "Nieuwe Ruimte" van Rob de Nijs, mijn tekst met muziek van Boudewijn de Groot. Begin oktober uit.)
Op Kampvuur is de afsluiter Tot de Sirene van Tim Buckley. Ik zag 'm als tiener juli 1974 als verrassingsact bij een popfestival op Sportpark Hilversum, en weet nog hoe verloren dat eenzame mannetje op dat podium voor dat volle veld stond te zingen, en iedereen er gewoon doorheen lulde, in afwachting van The Doobie Brothers. Een jaar later was ie dood. Overdosis. Twee decennia later werd Tim postuum beroemd als de vader van Jeff Buckley, hoewel ze elkaar maar een keer hebben ontmoet, toen Jeff 8 was.
Ik leerde Song to the Siren opnieuw kennen in 1984,  als hit voor This Mortal Coil. Ik had al een tijd een project gezocht waar ie in paste, ja, heb bijna deze hele plaat opgezet om dit lied te mogen doen. De werktitel was eerst Stem des Folks en later Goed Folk, maar folk is een besmette term. Pas toen ik het uitnodigende Kampvuur bedacht, kon het doorgaan.
En nu hoor ik mezelf zingen: "Hoor mijn zang: kom naar mij, kom naar mij, laat mij je warmen. Kies voor mij, kies voor mij, ik spreid mijn armen... " En nu kan eindelijk Buckley van de Bucketlist.
Missie geslaagd.

Album komt 3 oktober uit, staat binnenkort op itunes en is nu al in de voorverkoop op de site voor een tientje. (Daan had 'm vanmiddag ook bij zich op het #Snorfestival.)
Hieronder nog eens de YouTube-prominentenpromo.
Dank voor het lezen!



Hier nog even de promo

zondag 14 september 2014

NEDERBELG 3

Nee, ik ga geen logboek bijhouden van de verhuizing naar Antwerpen.
Maar de eerste indrukken van een nieuwe stad zijn snel vergeten, dus iets vastleggen kan geen kwaad.
De kick om tegen etenstijd iets anders te kunnen ophalen, dan friet of chinees. En lekker op het dakterras te eten zonder koken of afwassen.
De kick om overal weer winkels in de buurt te hebben waar je dingen kunt kopen die je nodig hebt, in plaats van uit te stellen tot je weer in de stad bent.
In de kiosk om de hoek haalde ik voor Daans verjaardag een stapeltje oriënteringslectuur. Als we hier toch 13 jaar blijven wonen wil ik ook wel inburgeren. De Humo dus, en een Vlaamse krant. Wat we met NRC, Parool, Vara-gids en Vpro-gids doen is nog niet zeker.


Ik probeer ook wat meer tv te kijken. Bij de kabel Telenet staan de Vlaamse zenders op 1 t/m 10 en dat laten we maar even zo. De Ideale Wereld, Goebbels en de Belgen - je leert toch beter hoe hun humor in elkaar steekt. En wie wie is.

Vandaag was  het autoloze zondag, plus open monumentendag in 't Stad, en struinden we met de Rotjes de vrijmarkt af. Star wars voor de jongens, poppetjes voor Maantje, jurk voor Elvis. Ik vond een paar mouwloze armani-shirts voor 50 cent het stuk in mijn maat, maar werd weggehoond, en er heeft inderdaad een bierbuik in gezeten.
 's Middags zelf nog even naar het Eilandfestival gefietst en Thé Lau dag gezegd en zijn nieuwe boek gekocht. (In omgekeerde volgorde).


Hoop daar volgend jaar ook iets te doen. Ben nog niet erg bezig met netwerken en zo. Eerst maar eens aarden.
 IJs in de Belgische kleuren, we nemen het serieus ;-)

woensdag 3 september 2014

STADSMENSEN!

"Shit, het is woensdag. De groenbak."
Het is nog even onwennig, met een been in het oude en een in het nieuwe huis. 
Gelukkig is het maar 25 minuten van Antwerpen naar Ossendrecht.
En nu de kliko met afvalpeertjes uit eigen tuin op de stoep staat, neem ik even de tijd in de stille burgemeesterswoning om terug te kijken op onze eerste week terug in de grote stad.

Die begint donderdag 28 augustus met het ophalen van een vrachtwagentje voor de eerste noodzakelijke huisraad, bij voorkeur de dubbele dingen uit Ossendrecht, stoelen, bedden en kastjes van zolder en zo, want dat ruimt lekker op als er kijkers komen.

Ons huurappartement in Antwerpen, op 't Zuid, om de hoek van de Nationale Straat is natuurlijk veel kleiner, maar zelfs in de lift passen we allemaal. 




















's Avonds heerlijk eten om de hoek en dan iedereen op tijd naar bed. Dit is ons nieuwe uitzicht 's nachts  

Vrijdag en zaterdag zijn we in Ossendrecht, ook om de boel op te ruimen. 
's Zondags rijden we weer 'naar stad', waar ik 's middags mijn optreeddebuut als Antwerpenaar maak op de Cultuurmarkt. Als Rocker uit Holland kom ik uiteraard op de fiets. 

 

Optreden erg vrolijk en voor de vuist weg. Als artiest ben ik vrij onbekend in België, maar mijn repertoire van vertaalde wereldhits geeft evenveel vreugde als in Nederland. En dat Mull of Kintyre is vervlaamst naar het Strand van De Haan, en de ballade van Molly Malone zich niet meer afspeelt in Dublin maar in Oostende, werkt ook goed. 
Ja, natuurlijk is het de bedoeling om vaker in Vlaanderen te spelen, maar er zit geen stress achter. "Ik kom niet om te kijken wat België voor mij kan doen, maar wat ik voor België kan doen," grijns ik even later tegen mijn nieuwe Vlaamse agent. Want in Nederland ben ik mijn eigen manager, maar in België weet ik heg noch steg.
Dit is 'm, Wim Groos. Mijn eerste bolleke op een Antwerps terras.
 

Onze hoofdreden om in Antwerpen te gaan wonen is - naast het avontuur van het 'buitenland' -  vooral de prachtige Steinerschool, van peuter tot en met middelbaar. Heel handig met vier kinderen. En als slimme investering hebben we dan ook een huis gezocht op drie minuten loopafstand. Daar gaan we!


De dagen schieten voorbij met gedoe als regelen van gas, elektra, water, een Belgische bankrekening, telefoon et cetera. 
En hoog op de lijst het kindveilig maken van het dakterras, want nee, zo mogen ze er niet op... 
(we wonen op derde en vierde etage)



Vanmorgen is tv en wifi aangesloten, een mooie afsluiter voor de eerste week Nederbelg.
"En bevalt Antwerpen?" vragen mensen uiteraard. Nog veel te vroeg om te juichen natuurlijk, maar we hebben al een paar keer naar elkaar geknikt: topbeslissing.
Ossendrecht is het paradijs, ik blijf het vinden. 12 ½ jaar dolgelukkig buiten geweest, met een tuin als een voetbalveld en het bos op twee minuten fietsen.
Maar hoe lekker om nu weer ineens met je dochter op je nek door de herrie te kuieren en beseffen: "O ja, eigenlijk waren we stadsmensen!"







dinsdag 19 augustus 2014

ONS EIGEN FILMHUIS


Veel was vroeger beter, maar wij hebben internet. En de beste TV-series.
Tot een paar jaar geleden keken we vooral topfilms, die ik met dozen tegelijk via ebay en later amazon bestelde.
Maar op een gegeven moment heb je de Top 250 van IMDB in de kast staan, zeker driekwart gezien uit 1000 movies you have to see before you die, en zit je te gapen bij een vergeten Japanse klassieker - "hij kreeg toch echt **** in de Videohound", en is het een beetje op.
En zo kwamen we bij de TV series terecht.
Met West Wing, Soprano’s, 24, The Wire, Deadwood en Lost  schreef de nieuwe eeuw meteen al geschiedenis.

Niet dat ik ze op tv kijk. Weggeknipte titelrollen, meldstroken over andere programma’s, reclameonderbrekingen, joh, alleen al die zenderlogo’tjes links en rechts in beeld. 
Bovendien wil ik ondertiteling in de gesproken taal – zeker bij Engels.
Bij voorkeur koop ik de DVD-box pas als de serie is afgelopen. Elke dag een of twee afleveringen voor het slapen verrijkt het leven, en af en toe is het ook heerlijk om een aanslag op het gezinsleven toe te staan – “Nee jongens, vermaak je zelf maar, wij zijn nog ‘even’ aan het kijken.” 
Maar soms kan  je niet wachten, en bestel je toch doos een en twee, terwijl de serie nog loopt.

Breaking Bad was sterk genoeg om de pauzes te verdragen, maar tegen de tijd dat je er bij Mad Men, Downton Abbey en Boardwalk Umpire weer helemaal inzit, is het seizoen al half voorbij. 
En de pijn in de maag bij de cliffhanger, is natuurlijk door de makers wel zo bedoeld, maar ik kijk liever meteen door. Ik had er bij Homeland een paar dagen echt last van dat ik pas over een tijdje weet hoe het verder gaat. En de voorpret op de nieuwe Sherlock was zo hoog, dat het met drie afleveringen - waarvan het zeker bij één te lollig werd - een beetje als een zeperd voelde
Met Borgen heb ik het geduld opgebracht, laatst voor drie tientjes tweedehands de complete box op de kop getikt, dus die wacht alleen op het juiste moment.

We zijn deze week begonnen aan Game of Thrones, maar dat zegt me na vier afleveringen nog weinig. Misschien omdat we net zo'n geweldige zomer hadden met House of Cards.
Ik had er zoveel over gelezen dat het alleen nog kon tegenvallen, maar nee, we hebben seizoen 1 en 2 er ademloos doorheen gejaagd. Ik had al een hoge pet op van Kevin Spacey, maar dit is de rol van zijn leven. En ook fijn dat een Amerikaanse remake eens imposanter is dan het Europese origineel. Die hadden wij tenminste na anderhalve aflevering terug op de plank gelegd. 

Ja, de plank. Of beter dvd-wand. Beetje ouderwets wellicht. Veel vrienden zweren bij HBO en Netfix, maar ik vind het niet alleen leuk, iets tastbaars, net als een grote boeken- en muziekverzameling, maar zou ook niet zonder kunnen. Ik zou het vreselijk vinden als ik Twin Peaks niet gewoon zou kunnen pakken, ook al weet ik niet of ik die nog ooit een vierde keer ga zien. En is de kans met vier kinderen niet heel groot dat die later uitgebreid in die bulk goud gaan grutten? Misschien wordt er wel een regisseur! "Ja, is ons met de paplepel ingegoten."

Op een recent verkleedpartijtje werd er al aardig uit geput: achteraan Elvis als de zelfbedachte TomTom- woman met stadskaartcape, en dan van vlnr Wimpie (Popeye), Spiderman, Batman, Wonder Woman en Winnetou!




zaterdag 16 augustus 2014

ELVIS LEEFT!

16 augustus 2014,
Dan is het alweer 37 jaar geleden dat Elvis Presley dood werd gevonden, 42 pas.
Een mooie gelegenheid voor deze foto, van de week op Terschelling gemaakt in strandtent Heartbreak Hotel.

En natuurlijk een fijne aanleiding om weer even te wijzen op onze Elvis-avond in Carré, zondag 11 januari.
Op de site van Carré zie je dat de verkoop voor DE KING & WIJ nog maar net op gang is, en dat komt vanzelf goed als we reclame gaan maken, maar het is nu dus wel dè kans om de mooiste plaatsen te reserveren. Aan gastenlijst en vrijkaartjes doen we niet, dus ook vrienden en familie kunnen rustig vast bestellen :-)

Alles onder voorbehoud - 
zingt Fré Spigt Devil in disguise als 'Duvel in 'n doos', 
brengt Charly Luske Hound Dog als 'Keeshond' 
en vertolkt Claudia de Breij een speciaal voor haar gemaakte vertaling van I just can't help believin'. Musicalster René van Kooten, die de hoofdrol speelde in All shook up/Love me Tender doet nog een keer de 'Bajesrock' (Jailhouse Rock).
Ook Angela Groothuizen heeft toegezegd  en jawel, jawel: 
Ron Brandsteder zal zijn diepe bas weer eens laten horen in Are you lonesome tonight oftewel 'Ben jij ook zo alleen'

Inmiddels kunnen we wat nieuwe namen prijsgeven: Lucky Fonz III met 'Geef me Liefde' (Love me Tender). 
De liefste tuinkabouter van Nederland, ons aller Joost 'Nederwiet' Belinfante met 'Opgefokt' (All shook up) 
en Erwin Nijhoff, die ooit op een Elvis-memorial de hele Melkweg in tranen kreeg met You were always on my mind
Ik hou nog een paar grote verrassingen achter de hand, onder wie een optimist van formaat voor het prachtige 'Zolang ik droom' (If I can dream), een jonge Pelvis in hart en nieren voor een rockmedley en een wel heel bijzondere 'King op Klompen' na wie Blue Suede Shoes voortaan Woed'n Sjoes zal heten. 

En natuurlijk gaan de leden van de band ook zingen. Zo opteert bassist Marjolein Meijers voor 'Uithuilhotel' (Heartbreak  hotel) en gaat gitarist Jan van der Meij voor 'Goed gedaan' (That's alright, mama). En met Jakob en Léon Klaasse op piano en drums hebben we sowieso al twee prachtige Jordanaires.
En ja, ik pak zelf ook mijn momenten. Met 'Van de wijs' (Unchained melody) bijvoorbeeld, het laatste lied dat de King live zong, hamerend op de piano. En wist je dat Bruce Springsteen 'Fire' speciaal voor Elvis schreef, maar helaas zijn demo pas in die fatale week in augustus 1977 naar Graceland stuurde? Fijne verhalen te over, en een keus uit 700 nummers prachtmuziek!  

De definitieve setlijst wordt later bekend, maar de afsluiter wordt vast een gezamenlijk 'Je weet nooit hoe het loopt', oftewel, You'll never walk alone. Of zal ik me alsnog aan My way wagen?

Wordt vervolgd!

vrijdag 15 augustus 2014

"Beste show sinds 'ROT IS LIEFDE' uit 1993"

Zo stond ik gisteren klaar voor de eerste try-out van Kampvuur in ET10 in Terschelling. 

Dom genoeg vergeten tijdens of na afloop een plaatje te maken, want mijn glunderende gezicht had ik wel vastgelegd willen zien.
"Beste eerste try-out sinds Rot is Liefde uit 1993" twitterde ik rond middernacht. Ook zo'n programma waarbij je vooraf van een boel maar hoopte dat het zou werken, en dat mét publiek de vleugels kreeg waar je zelf door werd verrast. Ik bedoelde stiekem 'beste show sinds 1993'
maar dat is wellicht wat prematuur.
Heldere start ook. Binnen tien minuten zijn Neil Young, Paul Simon en James Taylor al binnen en dan heb ik nog geen woord gezegd. En alles lekker in golven. Het naspelen van een Hawaiiaanse zangwedstrijd met het publiek, een ballade over Prinses Paulientje uit Ossendrecht (eind 19e eeuw het kleinste vrouwtje ooit), of een heftig lied van de vergeten Tim Buckley (vader van Jeff)  - het past allemaal bij elkaar.
Grootste klappers lijken de vertalingen van Fire van Bruce Springsteen en Mull of Kintyre van Paul McCartney, en wat heel goed bleek te werken was de terugkeer van een flink aantal eigen liedjes uit de vorige eeuw. Eindelijk vind ik het weer fijn om ze te spelen, Rotklassiekers als Groot Avontuur, Het Afscheid en Op een dag komt alles goed. We eindigden gisteren zelfs met Samen uit elkaar op accordeon.

Vanmorgen allejezus vroeg, maar nog steeds erg blij opgestaan, met z'n allen het huisje schoongemaakt en om 8:15 de veerboot opgereden. Daar nog even fijn een krachttukje gedaan, met de kleine man op de rug.
Inmiddels thuis, nog steeds opgetogen.

Hoop jullie te zien de komende tour!

Klik hier voor de speellijst!




woensdag 13 augustus 2014

DANSEN VAN PLEZIER

Gisteren verrassingsoptredentje gedaan bij Hessel in De Groene Weide.
De Bokser van Simon & Garfunkel, Lola en Angie/Ankie - fijn kroegrepertoire om dan in de achterzak te hebben.
Maar hoogtepunt wat mij betreft toch even dat moment in de diepte, met een lied opgedragen aan Robin Williams en alle lijders aan depressie. 'Dansen van plezier' van de cd Meisjes uit 1999.

Ik had het toentertijd al jaren, maar kon er niet veel mee. Het leek meer een noodkreet, een mantra, dan een lied. Toen ik het in Texel nog wel, bij een kampvuuroptreden, een keer uitprobeerde, werd het zo beklemmend dat ik zachtjes vroeg: "Misschien willen jullie meezingen?" En het werd een van die magische optreedmomenten die je je een leven lang herinnert. Zelfs in de studio duurde het lang voor ik me over die herinnering heen geworsteld had, en het kon zingen of ik het ter plekke bedacht en zo voelde.
Vorig jaar kreeg ik een mailtje dat een trouwe fan zich na een zware depressie van het leven had beroofd en dat ze Dansen van Plezier op zijn begrafenis hadden gedraaid. Dat dit zijn lijflied was.
Ik had al besloten hem in Kampvuur eindelijk live te gaan spelen.
Zojuist ook maar even met een sober filmpje op YouTube gezet.
En ja, ik ben nog elke dag dankbaar dat ik vooral dankzij vrouw en kindjes ver van deze periode ben weggezeild, al weet ik nog precies hoe het voelt als ik niet bij ze in de buurt ben.




DANSEN VAN PLEZIER

Als dit een storm is waar ik doorheen moet
Als dit een storm is waar ik doorheen moet
Als dit een storm is waar ik doorheen moet
wanneer gaat ie liggen dan?
wanneer gaat die storm eindelijk liggen dan?

De regen komt met bakken neer
De regen komt met bakken neer
de regen komt met bakken neer
wanneer breekt de zon door
nou, wanneer breekt de zon door?

Elke morgen sta ik slechter op
elke avond ga ik slechter weer naar bed
het gaat zo petpetpetpetpet petpetpet

En ik wil zo graag, ik wil zo graag dansen
ik wil zo graag dansen van plezier
ik wil zo graag, ik wil zo graag dansen

ik wil zo graag dansen van plezier