zondag 24 juli 2016

Vereniging tot behoud van boeken, beeld en geluidsdragers...

Ik doe het nog steeds, cd's, boeken en dvd's kopen.
Vorige maand nog die prachtige 111-cd box topklassiek van Deutsche Grammophon, die ze toch nog een keer hebben heruitgebracht omdat de twee originelen tweedehands al boven de 600 euro zaten. Voor nog geen tientje had ik ook de twee country-albums van Ray Charles, die ik alleen versnipperd van ep's en verzamelaars kende. Heerlijk toch om dat eens integraal te horen?
En natuurlijk hebben wij Netflix, maar ik heb de beste films graag in de kast. Via amazon.uk krijg je ze met Engelse ondertitels, tweedehands soms voor onder het pond. The Wolf of Wall street, Fault in our Stars, Grand Hotel Budapest – Leuk toch, zo'n stapeltje bij de post?

Maar ook als muzikant blijf ik in tastbare dingen geloven.
"Waarom staat er zo weinig van jou op Spotify of Tidal, Jan?"
Omdat ik ze daar niet opzet. Ik heb maar een klein publiek, en een enorme dadendrang.
Eén plaat per jaar is het minste.
Duurder dan een tientje wil ik die albums niet maken, maar op studiokosten bespaar ik niet.
Nou, dan moet ik er in eigen beheer echt eerst 's 2000 verkopen, wil ik uit de kosten zijn.
En dan blijf ik ook graag op voorraad, en dat is met bijna 30 (!) albums niet niks.
Zo waren drie 'legendarische' Rotalbums uit de jaren '90 lang niet meer verkrijgbaar. Hoop & Liefde, Een Zee van Tranen en Schout bij Nacht.
'Het niemandsland tussen Pierre Kartner en de Tröckener Kecks' en de 'Nederlandse Roy Orbison' waren kwalificaties over de eerste twee. De mooiste over Schout bij Nacht kwam van Boudewijn de Groot die mij eens oprecht begroette met: "Hoe voelt dat nu, om het mooiste Nederlandstalige album ooit te hebben gemaakt?"
'Dat kan je beter aan jezelf vragen,' weerde ik bescheiden af, 'want dat is Voor de Overlevenden."
(Ik ben nooit zo goed in complimenten ontvangen, maar ik herhaal ze daarna graag in het openbaar, weetjewel.)
Van Boudewijn heb ik laatst ook zo'n mooi boxje gekocht, met al zijn studioalbums in kartonhoesjes. Dat staat dan in de auto, en in twee weken toeren ben je er doorheen. Groot genot.

Ja, mocht er ooit een vereniging komen tot behoud van boeken, beeld- en geluidsdragers, word ik zeker lid. Momenteel ben ik al dagen bezig al mijn eigen teksten en vertalingen door de eeuwen heen bij elkaar te zoeken voor een bundel. Vandaar dat ik om ze te checken die ouwe platen weer eens draaide, en jongens, ik zal niet schijnheilig doen: de tijd is er zeer mild voor geweest. Als buitenstaander zou ik zeggen: "Knappe liedjes, goeie muzikanten, volstrekt eigen stijl en sfeer, staat nog recht overeind." Als maker laat ik het dan slechts bij een verlegen, maar instemmend knikje.

Wie de Jan van die tijd wil leren kennen of weer wil ophalen:

In afwachting van de nieuwe cd eind augustus een fijne aanbieding: samen voor 25.
Los zijn ze een tientje. En in de provisiekast van mijn stichting vind je natuurlijk nog veel meer moois.
Maak het totale bedrag + 2,- euro verzendkosten over op NL32 ASNB 0707 1941 21 t.a.v. J.Rot, Ossendrecht en stuur mij een mailtje op jan @ janrot.nl met je adres, dan gaan ze morgen nog op de bus. 
Bij voorbaat dank, ook namens de Vereniging in oprichting :-)





Voor het idee een clipje voor Pijn van 'een zee van tranen'




'Is dit liefde' van Schout bij Nacht



Lia van Hoop & Liefde, maar dan live




woensdag 13 juli 2016

De Rotjes in Paradiso

Gister met de Rotjes in Paradiso gezongen. Excerpt from a Teenage Opera van Keith West, nummer 1 hit uit 1967, die ik duizend keer heb gehoord zonder dat de tekst tot me doordrong. Het gaat over kruidenier Jaap die al 82 is, zijn ronde door de stad wil doen, maar voelt dat er iets mis is en zichzelf vermaant: 'Grocer Jack, grocer Jack get off your back, go into down, don't let them down, oh no no."
In coupletje twee maakt de stad zich kwaad. Waar blijft ie? Het is al over tienen! In coupletje drie staan ze op het kerkhof.
Als ik tijdens de sound-check tussen dit kinderkoor van eigen kweek kniel en die stemmetjes hoor: "Grocer Jack, grocer Jack/ Is it true what mummy says/ You won't come back? Oh no, no..." schieten de tranen mij in de ogen en niet uit wanhoop.
De jaarlijkse Hitklup in Paradiso is als vanouds uitverkocht en uitgelaten. Dit keer is het thema 'One Hit Wonders'. Ik mag als tweede Borriquito doen, half in vertaling, en spoed mij dan naar mijn gezin op het tweede balkon en zo zien wij onder andere Frank Lammers met Even aan mijn moeder vragenHenk Hofstede met The Letter en Ron Brandsteder met The Elephant Song... 
In de pauze gaan we alvast op de foto voor @schuim van het Parool en ik moet natuurlijk even een selfie maken met supergast George McCrae die ik de cd Jong & Veelbelovend zal sturen voor Pak je Poppie (Rock your baby).  
'Nu een hartaanval krijgen terwijl je daar net over zingt, temidden van je kinderen op het podium van Paradiso, terwijl je nieuwe album vandaag is gemasterd met als laatste liedje de vertaling van My way, dan schrijf je geschiedenis,' grap ik tegen mijn collega's, 'Je moet je moment kiezen...' 
Maar ja, er komen ook nog mensen na ons en dan hebben die hun liedje voor niks ingestudeerd, dus ander keertje maar. 

De Rotjes staan klaar verstopt achter de monitortafel als Leo Blokhuis ons aankondigt. Grappig dat je tot dan alleen met het koorstuk bezig bent, maar nu weet: eerst het liedje goed neerzetten: 'His arms, his legs don't feel so strong/ his heart is weak, there's something wrong/ Opens windows in despair/ tries to breathe in some fresh air...'

Ik maak de microfoon los, en zet de standaard opzij; een beetje meedenken met de fotografen kan nooit kwaad. En daar komen ze, de Rotjes, voorop Maantje Piet van 5, in pianojurk. Een golf van vertedering rolt door de voormalige kerk. Alles gaat zoals we het hebben gerepeteerd maar van de magie hadden we ons geen voorstelling kunnen maken. Wat een geluk hier zo te staan. Halverwege kijk ik even op naar boven, waar mama Daan zit. Is dit kicken?
Nog stuiterend van de adrenaline spulletjes bij elkaar rapen en naar de uitgang: 'Elvis has just left the building,' blijft de standaard gezinsgrap. 
Om half één parkeren we voor de deur in Antwerpen en rock & rollen de Rotjes voor een keer 'zonder eerst nog tandenpoetsen' in hun bedjes. Ik pak nog een slaapmutsje op vandaag 13 juli, vijftien jaar getrouwd. Zestien jaar verkering. 
'Daar had je wel voor getekend, als ze je dit toekomstbeeld hadden laten zien,' lach ik tegen Daan. 'Ja,' knikt ze, 'maar geloofd had ik het niet.'



maandag 18 april 2016

EEN WEEK WINNAAR


Ik ben nu een week winnaar van de Annie MG Schmidtprijs.

Het verhaal hoe ik eraan kom, moet ik zeker nog eens opschrijven.
Het moment dat Stel dat het zou kunnen... ontstond (sommige liedjes worden niet 'geschreven', die zijn er ineens).
De reacties bij het publiek en mijzelf toen ik het de eerste keer live probeerde.
De opname in de studio voor de Jong & Veelbelovend-cd.
De inschrijving bij het Kleinkunstfestival.
De wachttijd.
De nominatie.
Het moment in Bellevue toen de toespraak van de juryvoorzitter alleen nog mijn kant op kon gaan.
Het besef dat je met de prijs in handen je dankwoord houdt en denkt: 'dit neemt nooit iemand mij meer af,' en dan ook besluit met: 'Hier kan ik de rest van mijn leven op teren.'
Een vakjury vindt dat jij het mooiste theaterlied van 2015 hebt gemaakt. Wat een eer.

En dan de golf warme reacties, mailtjes, en telefoontjes van collega's, vrienden, familie, fans en theaters.
De trots van vrouw en kinderen.
Mijn eigen opluchting. 'Het is niet onopgemerkt gebleven.' Toch een soort diploma: je kan wat.
En we konden de kersverse roem meteen relativeren, want we hadden al zitten grappen wie we die maandagavond zouden kiezen om te shinen: Pauw, De wereld draait door of Humberto Tan, maar van de kant van televisie bleef het stil.
Wel was er meteen ruim aandacht op de radio, en het clipje op youtube is inmiddels de 40.000 hits gepasseerd.
Hij stond zelfs een paar dagen in de download Top 100 van iTunes.
En wie weet wat er nog mee gebeurt.
Ik ben zo ook al gelukkig. Heb je me ooit zo blij gezien? Dankbaarheid past!
(zie voor de PS hieronder)


PS: Inmiddels zijn we alweer een stap verder.
Want die 3500 prijzengeld mag niet op aan drop en voetbalplaatjes natuurlijk.
Eerst heb ik de muzikanten en clipmaker van Stel dat... een bonus overgemaakt en de rest is een mooie opstart voor een plannetje dat ik allang koester. Op zolder ligt een koffer cassettes vol nooit gebruikte eigen liedjes uit de vorige eeuw.
Daar ga ik de twaalf beste van opnemen met de jongens van de Chez Broodband, tijdens de soundcheck proberen we er nu steeds eentje uit.
De studio staat geboekt in juni. Wordt vervolgd!!!

vrijdag 1 januari 2016

donderdag 24 december 2015

OOK MORGEN BLIJF IK 17...


Als Kerstkind, geboren op 25-12-1957, word ik morgen 58,
maar zoals ik in "Jong & Veelbelovend (mijn jaren 70)" al zing:
Ik ben pas zeventien, er kan nog zoveel komen
Ik ben pas zeventien het leven lacht naar mij...

We eten als verjaarsmaaltje lekker pannenkoeken met stroop,
wat ik als kind met kerst niet voor elkaar kreeg,
want op eerste kerstdag aten we een echte kerstmaaltijd
- zogenaamd gekozen door mijn vader die tweede kerstdag jarig was -
en mijn keus kwam pas op tweede.
Dat vond moeder feestelijker.
Piepklein trauma aan overgehouden wellicht, ik heb het in ieder geval onthouden.
Enfin, nu doen we tot vreugde van de Rotjes eerste kerstdag pannenkoeken,
en tweede kerstdag een traditioneler kerstmaal bij Daans familie.

Intussen zijn we lekker bezig met de repetities van Chez Brood,
en na de doorloop van de Eerste Akte gisteren
heb ik er alle vertrouwen in dat het een bijzondere voorstelling wordt.
Dus mijn slag om de arm bij vrienden en familie die kaartjes willen kopen kan er vanaf.
Kom gerust!
De tour loopt van eind januari t/m begin juni, klik hier voor data

Na de zomer ga ik in mijn eentje verder met 'Jong & Veelbelovend'.
De speellijst is nog wat mager, dus mocht je een programmeur spreken van jullie plaatselijke theater, trek die dan aan haar of zijn mouw. Of stuur een mailtje of tweet.
Wil nog wel eens helpen :-)
Fijne kerstvakantie en tot later!

PS hier nog fijn filmpje toen ik bij Herman op bezoek was voor Music Scene.
Vooral minuut 3 over Little Richard...
 


maandag 19 oktober 2015

'Daar heb je hem weer...'

Ik ben niet alleen mijn eigen manager en platenbaas, ik ben ook mijn eigen producer, boeker, ontwerper, roadie, chauffeur en meisje van de publiciteit. Ik doe alles zelf.
De voordelen zijn groot: alles gebeurt zoals ik het wil, en als er iets fout gaat weet ik bij wie ik moet zijn.
Nadelen? Bekend bij eenmanszaakjes. Er is verder niemand gebaat bij jouw succes, dus als jij niets doet, gebeurt er niks.
En je hebt geen buffer.
Op het moment ben ik lekker aan het toeren met Jong & Veelbelovend en de cd is een paar weken uit. Publiek heeft het zeer naar de zin, maar de aandacht uit de media is gering.
Dan moet ik dus nu weer een persbericht verzenden, of liever persoonlijke mailtjes of briefjes: of ze die plaat nou geluisterd hebben, en dat ze echt moeten komen kijken, en vooral wanneer ik weer eens op televisie mag om erover te praten en te zingen, want dat doe ik leuk.
En nog voor je het verstuurt, denk je plaatsvervangend: 'Daar heb je hem weer...'

En dan zet je verse koffie en denkt: kom, ga lekker een of ander meesterwerk vertalen of schrijf een mooi nieuw lied. Of pak een lekker boek, ga lunchen met je meisje, je kunt het toch niet afdwingen.
Goed idee. Of wacht, ik zet even een paar fijne tweetjes bij elkaar. Dan horen ze het van een ander...



Voor meer info en speellijst: klik hier
( jaja, die jan rot website mag ook wel eens op de schop, maar nou ff niet)



 

vrijdag 25 september 2015

SCENE-FOTO'S!!

24-9 stond 'Jong & Veelbelovend' in een uitverkochte Stadsschouwburg, Utrecht.
Op die dag kwam ook de cd officieel uit.
Fotograaf Jaap Reedijk maakte de scèneplaatjes.
Klik hier voor de speellijst . Of klik hier voor de Rotshop met de nieuwe cd!
Of hier voor een verhaaltje per nummer!