Mijn meisje heeft bij mij al diverse korte maar heftige spelverslavingen voorbij zien komen. Mahjong, Sudoku, schaken. Urenlang. Of steeds stiekem tussendoor. Meestal in een periode dat ik net een plaat heb afgemaakt en wacht tot ie is gemixt en gemasterd is en uit de fabriek komt. Of na een heftig vertaalproject, dat bij de betrokkenen ligt. Ja, ik ben een
spelletjesman, - 1 op 1, het liefst achter de computer - en hoewel ik prima tegen mijn verlies kan, vind ik het leuk om te winnen.
Het fenomeen
Wordfeud heb ik bij introductie al angstvallig links laten liggen, want als voormalige
scrabblekont zag ik een grote tijdvreter. Maar sinds de
iPad is het er langzaam ingeslopen. Eerst 's een potje met mijn zusje, met mijn neef, met een vriend, of zo maar iemand willekeurig.
Van de week had iemand het over WF-toernooien, dus ik ging eens kijken, schreef me in, won drie potjes en raakte in een roes. Ja jongens, N
ew kid in town, kom maar op.
Op een ongevraagd bijgegeven 'wereldwijde ranking' steeg ik met honderden plaatsen tegelijk, en roetsjte gisteren door naar 184, mede door mijn eerste toernooiwinst. Nog even en ik stond in de Top 100 en mocht met de grote jongens meedoen!
Ik schreef me snel in op twee andere.
Waar ik ineens twee potjes kansloos verloor. Niks kreeg ik op m'n bordje, alles bijna, steeds net niet. En er kwamen fouten. Zit je een half uur op iets te broeden, gaat even iets anders doen, komt terug, denkt: 'Ah jo, is toch prima', drukt op play en weet dan pas weer waarom je die net niet deed, want mooie woordjes maken is één, maar je tegenstander belemmeren ze te leggen is minstens zo belangrijk. Catenaccio-scrabble.
Enfin, het zijn de magische krachten van de sport, zit je in een impasse kom je er niet zomaar uit. Ik heb binnen 24 uur vijf potjes verloren, en zeker drie waren niet nodig.
"Misschien moet je ook maar vet aan de
cheat" bromde ik tot mezelf, want
Wordfeudhelp, de grote spelbederver -
waarbij je je lettertjes doorgeeft, de blanco als ?, en alle mogelijkheden terugkrijgt in nette rijtjes - is in WF-kringen verspreid als epo in de Tour de France, en als 'iedereen' het doet, waarom dan jij niet.
Maar nee, het is heel menselijk als je er eens op kijkt als je echt vast zit en weet dat er iets moet zijn, maar het is als scoren met een handsbal of een penalty forceren via een schwalbe. Niet leuk.
Gelukkig ben ik niet achterlijk, dus toen ik net zag dat ik inmiddels wereldwijd 80 plaatsen ben gezakt, en mijn gemiddelde weer gewoon onder de 500 is gekomen, heb ik breed geglimlacht, en bedacht dat het een spelletje is, dat je doet omdat het leuk is. Niet om per se te winnen van Lorriehuppelup of Anneke3012. Mij kennende ben ik er binnen een paar dagen weer helemaal klaar mee.
Als stille getuige boven toch even een schermafdruk van toen het WF-geluk nog helemaal met me was.
